Şehrin İçinde Sessiz Bir Boşluk
Bugünkü rehber içeriğimizde “Halıda hav sıklığı ne kadar olmalı” hakkında bilinmesi gereken temel detayları aktarıyoruz.
Kayseri’nin soğuk sabahlarıyla aram hiç iyi olmadı. Camın kenarına oturup dışarıyı izlerken içimde hep aynı eksiklik hissi oluyor; sanki bir şeyler yarım kalmış gibi. 25 yaşındayım ve bunu hâlâ tam olarak adlandıramıyorum. Belki de insan büyüdükçe duygularını daha net değil, daha karmaşık hissetmeye başlıyor.
O sabah annem mutfakta çay demliyordu. Tencerenin buharı evin içine yayılırken, ben koltuğun üstündeki eski halıya bakıyordum. O halı, çocukluğumun geçtiği her anın sessiz tanığıydı. Ama artık rengi solmuş, havları ezilmiş, bazı yerleri neredeyse düzleşmişti. İçimden “İnsanlar da böyle mi oluyor?” diye geçirdim. Kullanıldıkça, yaşlandıkça, inceldikçe…
Annem bir anda “Yeni halı bakmamız lazım” dedi. Sesi sanki yıllardır ertelenmiş bir kararın ağırlığını taşıyordu.
O an fark ettim ki, hayatımda bazı şeyler halı kadar bile planlı değil. Hatta hiçbir şey planlı değil.
Halı Seçmeye Giderken İçimdeki Karmaşa
O gün annemle birlikte çarşıya çıktık. Hava griydi, Kayseri’nin o kendine özgü sert rüzgârı yüzüme çarpıyordu. İçimde garip bir heyecan vardı ama aynı zamanda tuhaf bir boşluk.
Halı satan dükkânların içine girince dünya değişiyor gibi oluyor. Bir anda renkler çoğalıyor, desenler çoğalıyor, hayatın içindeki sessizlik kayboluyor. Bir dükkânda satıcı bize farklı halılar sererken, annem sürekli “yumuşak olsun, dayanıklı olsun” diyordu. Ben ise nedense sadece dokusuna bakıyordum.
O sırada bir halının üzerinde elimi gezdirdim. Yumuşaktı ama yoğun bir dokusu vardı. Satıcı, “Bu modelde hav sıklığı oldukça yüksek, uzun ömürlüdür” dedi.
“Halıda hav sıklığı ne kadar olmalı?” diye sormak içimden geldi ama sesli söyleyemedim. Çünkü o an fark ettim ki bu soru sadece halılarla ilgili değildi. Hayatımın birçok alanına dokunan bir şeydi. Yoğun mu olmalıydı her şey? Yoksa sade, nefes alabilen bir düzen mi?
Annem fiyat konuşurken ben halının yüzeyine bakmaya devam ettim. Parmaklarım arasında sıkışan lifler bana bir şey anlatmaya çalışıyordu sanki. Kalabalık, sık dokulu bir yüzey… tıpkı zihnim gibi.
Çocukluğun Üzerinde Yürümek
Eve döndüğümüzde eski halıyı kaldırmaya karar verdik. Bu basit bir temizlik işi gibi görünüyordu ama benim için öyle olmadı.
Halının kenarını kaldırdığımızda altından çıkan toz, çocukluğumun gömülü parçaları gibi havaya karıştı. O an içimde bir şey sıkıştı. Çünkü o halı sadece bir eşya değildi; dizlerimin üzerinde emeklediğim günler, televizyon karşısında uyuyakaldığım geceler, annemin “üşüme” diye üstümü örttüğü anlar oradaydı.
Annem sessizce “Atalım artık” dedi.
Ben cevap veremedim.
Bir süre sadece baktım. Halının ezilmiş havları, yılların yükünü taşıyordu. O an aklıma yine aynı soru geldi: Halıda hav sıklığı ne kadar olmalı?
Eğer çok sık olursa mı dayanıklı olurdu hayat? Yoksa az olursa mı daha rahat nefes alırdı?
Kafamın içi bir düğüm gibiydi. Sanki her şey birbirine karışmıştı; halı, çocukluk, büyümek, gitmek, kalmak…
Bir Akşam ve Yarım Kalan Düşünceler
O gece odamda uzun süre uyuyamadım. Pencereyi açtım, soğuk hava içeri doldu. Şehir sessizdi ama benim içim gürültülüydü.
Gün boyunca düşündüğüm şeyler peşimi bırakmıyordu. Bir halının hav sıklığını konuşurken bile hayatımı düşündüğüm için kendime kızdım. Ama durduramıyordum.
Defterimi açtım. Uzun zamandır yazmıyordum. Kalemi elime alınca sanki içimde bir kapı açıldı.
“Bazı şeyler çok sık olunca boğuyor insanı,” diye yazdım. “Bazı şeyler çok seyrek olunca da tutunacak yer kalmıyor.”
Sonra durdum. Halıya döndü zihnim tekrar. O eski halının ezilmiş lifleri… yeni halının parlak ve sık dokusu…
“Halıda hav sıklığı ne kadar olmalı?” diye yazdım deftere.
Cevap yoktu.
Ama içimde bir his vardı: Belki de doğru cevap hiçbir zaman tek bir sayı değildi. Belki de mesele dengeydi. Ama bunu bilmek bile içimdeki boşluğu doldurmuyordu.
Yeni Halının Gelişi ve Garip Huzursuzluk
Bir hafta sonra yeni halı geldi. Eve serildiğinde her şey daha temiz, daha düzenli görünüyordu. Annem mutlu oldu. “Evin havası değişti” dedi.
Gerçekten de değişmişti. Ama benim içimde bir şey eksilmişti.
Yeni halının havları çok daha sıktı. Ayağımı bastığımda yumuşak ama yoğun bir his veriyordu. Sanki yüzey beni içine çekiyordu ama aynı zamanda uzaklaştırıyordu da.
O an yine aynı soruyu düşündüm. Halıda hav sıklığı ne kadar olmalı?
Bu defa cevap daha derindi: İnsanların hayatında da aynı şey geçerliydi. Fazla yoğun ilişkiler, fazla dolu günler, fazla planlar… hepsi bir süre sonra insanı sıkıştırıyordu.
Ama çok boş olunca da insan kayboluyordu.
Yeni halının üzerinde otururken annem televizyon izliyordu. Ben ise sadece zemine bakıyordum. Hayatımın bir parçası değişmişti ama ben değişmemiştim.
Kayseri’nin Soğuk Rüzgârı ve İç Sesim
Ertesi gün dışarı çıktım. Kayseri’nin rüzgârı yine yüzüme çarpıyordu. Ellerimi cebime soktum ve yürümeye başladım.
Bir parkta oturdum. Çocuklar koşuyordu, insanlar kendi hayatlarının içine gömülmüştü. Her şey normaldi ama ben normal değildim.
Defterimi tekrar açtım. Bu kez daha farklı yazdım:
“Belki de hiçbir şeyin tam olması gerekmiyor. Halının havı bile… fazla sık olunca boğuyor, fazla seyrek olunca dağılıyor.”
Ama yine tatmin olmadım.
İçimdeki boşluk cevap istemiyordu. Belki de sadece hissedilmek istiyordu.
Bir Anlık Farkındalık
Eve döndüğümde halının üzerine çıplak ayakla bastım. Bu basit bir hareketti ama içimde bir şeyleri değiştirdi.
Yumuşaklık vardı. Yoğunluk vardı. Ama aynı zamanda bir denge hissi de vardı.
O an fark ettim ki sorunun cevabı aslında halıda değil, bende saklıydı.
“Halıda hav sıklığı ne kadar olmalı?” sorusu aslında “Ben hayatı ne kadar yoğun yaşamalıyım?” sorusunun başka bir haliydi.
Ve ben ilk kez bu sorudan kaçmadım.
Cevap net değildi ama artık bu belirsizlik beni korkutmuyordu.
Sonra Gelen Sessiz Kabul
Benzer Konular: Maralfalfa 1 dönüme ne kadar ot verir ?
Gece olduğunda ışığı kapattım. Halının üzerinde oturdum. Ev sessizdi.
İçimdeki karmaşa tamamen bitmemişti ama yumuşamıştı.
Bazen hayatın soruları cevaplanmak için değil, insanın içinde yer açması için var oluyordu. Bunu o gece anladım.
Yeni halıya baktım. Eski halıyı hatırladım. İkisi de hayatımın farklı bir dönemiydi. Biri bitmişti, biri başlamıştı.
Ama ikisi de aynı sorunun etrafında dönüyordu.
“Halıda hav sıklığı ne kadar olmalı?”
Belki de hayatın cevabı şuydu: Ne çok sıkışmak, ne de tamamen dağılmak. Arada bir yerde, nefes alacak kadar boşluk bırakmak.
Bgwellness olarak “Halıda hav sıklığı ne kadar olmalı” konusunda sizlere faydalı olabildiğimizi umuyoruz. Diğer içeriklerimizi de incelemeyi unutmayın!